ديگر بايد بروم
باران پاييزي
انتظار مرا مي كشد؟
خيابان ، خانه ها
اتاق هايي با چراغ روشن
وپرده ها كه بسيار دوست دارمشان
بايد بروم
باز نمي دانم
 آبستنم يا نه؟
**
چطور ممكن است
شاعر باشي
وسهمي براي ديگران نگذاري؟
بلند گريه نكني بلند نخندي؟
به هر تصميمي كه گرفتي عمل كني
اگر چه پرندگان دانه برچينند
كودكان بازي كنند
شعري نيمه بماند يا كسي عاشق شده باشد
مگر ميشود شاعر باشي
وبراي تمام قطارهاي دنيا
كه از جايي به جايي مي روند
دست تكان ندهي؟
دلت بهانه نگيرد
ودائم بيست بگيري!
چانه زدن بداني
و بگويي كه نان سرد نمي خوري؟
غصه دارنشوي
از ديدن كودكي با زنبيلي سنگين
يا مردي با دست هاي سبك
كه غروب به خانه مي رود؟
نه! تو بگو
راستي ميشود شاعر باشي
ودائم غصه نخوري
شاد نباشي
رنج نبري؟
**
پيراهني دوخته بودم از تكه هاي ابر
خيس وسرد
انارها را تند تند دانه مي كردم
پيش از غروب
پيش از صداي پا
پيش از صداي در
اما شغالها ، تمام شب زوزه مي كشيدند
و من بند بند انگشتان تكه پاره ام را
به دستانم وصل مي كردم
تا روز بعد به خود بگويم:
من آفتابي ترين روز زندگي ام را
با گنجشك هاي گرسنه قسمت كرده ام
شغالها كه بيايند اين بار
فرار خواهم كرد
به جايي بالاي رود
به جايي بالاي كوه
يا لابه لاي برگ هاي يك باغ پاييزي
شغال ها كه بيايند...
**
شعري كه تمام مي شود
گلي كه ميبويم
تورا كه مي بوسم
به خود مي گويم
شايد آخرين باشد
بعد به كوچه مي روم
خريد ميكنم
براي زمستان لباس مي بافم
وعده مي دهم براي ديدن تو
و مي خوابم...