چگونه از خود نمیرم
حال آنکه می دانم
تو با بغضی در من می نگری
که در ابرها ی بی باران
و چشمانت همه استغاثه است
و من سر به زیر ودست در دامان
دستان کودکی ام را با چشمان بزرگی ام نظاره گرم
چگونه بگویم که من همچنان در تو نفس می زنم
اشک های تو بر گونه ی من است
خنده تو برلبانم
قلب تو در سینه ام
و همه ی من از آن توست
پس چگونه از خود نمیرم
که تو هنوز در من می نگری
وفضایل من
از کوچکی در قاب های گلدوزی گنجیده اند در خانه ام...
**
دیگر چندان گرم نمی شوم
وقتی که می رسد
تا دستم را به دست گیرد
دیگر چندان شاد نمی شوم
دیگر ماه که پشت ابر پنهان شود
نمی ترسم
وگفتگویی را
که با سایه ام اغاز کرده ام را ادامه می دهم...
**
گوشزد کرد که مرد بزرگی ست
نام کتابش را گفت
وشاگردانی را که راندهبود
تا به نامداری برسد
من فقط
محو سیب های روی میز بودم
ودستمال های سفیدی
که روی بند تاب میخورد
وپروانه ای که بیرون می پرید
دلم گریه می خواست
دلم فرار میخواست
از مغول ها، اعراب، وآقایان محترم...
**
شاید
پیش از آنکه خاک شوم وگندم وآب
آمدم
تا زیر بالهای فرشتگان وکنار مسیح
حجت تمام شود
_ "آه اسماعیل  سفید پوش"_
اگر نیامدم
هفت هزار سال بعد
توی همان کوچه
زیر همان درخت...