به زمين خورده بودم و توان بلند شدن را نداشتم.پس همان جا نشسته بودم.از حرکت آدم هاي بالاي سرم وحشت داشتم،سرم را روي زانوهايم گذاشته بودم تا نبينمشان.دست هايم را روي گوش هايم قرار داده بودم تا صداي شادي و غم مردم را نشنوم.

اما ناگهان کسي به شانه هايم زد.آري تو بودي. تو بودي که بر خلاف تمام آدم هاي اطرافم به زمين نگاه کرده بودي و مرا که خسته و ناتوان روي زمين افتاده بودم را ديدي.

دستت را به طرفم دراز کردي و من ترسان نگاهت مي کردم واز خودم مي پرسيدم آيا هم زمان که دستم را مي گيرد زير پايم را خالي خواهد کرد؟!! نگاهت چيز ديگري مي گفت. به زبان نگاهت اعتماد کردم و دستت را گرفتم.

کمکم کردي برخاستم.خاک هاي عادت را از لباس زندگي ام تکاندي.و دوباره راه رفتن ، نگاه کردن، گوش دادن و لذت بردن را نشانم دادي.

زماني گذشت و تو همواره لبخند بر لب راه را برايم هموار مي کردي. اما ناگهان ايستادي و مرا به گوشه خلوت استراحت کشاندي.آري مي خواستي صداي قلبم را بشنوي!ميخواستي ببيني آيا قلبم نام تو را صدا مي زند؟!!

خوب گوش دادي.لبخندي شيرين بر لبت نشست و گفتي : قلبت نام کسي را صدا ميزند کمي سکوت کن تا ببينم نام چه کسي است؟!!! اما افسوس که لحظه اي بعد غمي بر چهره ات نشست.ولي بعد از مکثي لبخندي زدي و گفتي: قلبت نام کس ديگري را صدا مي زند.وقت آن است که بروي و او را پيدا کني.

برخاستي مهربانانه توشه راه را برايم آماده ساختي.توشه ام از محبت و اعتماد به نفس پر بود. تو با دعايي زير لب بدرقه ام کردي. هيچگاه لبخند مهربانت را موقع خداحافظي فراموش نمي کنم.

اکنون من پيش همان خواهم رفت  که قلبم صدا مي زد اما ديگر مطمئن نيستم که قلبم هنوز هم نام او را صدا ميزند يا........؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟