يك دردِ ساده
اينجا نوشتن تجسم كامل نمك پاشيدن روي زخمه،به همين سادگي
*** باورت مي كنم نه این که فکر کنی تسلیم شده ام ، نه آه ، مهربان شرجی من پس کی به دادم می رسی؟ مسنجره بعد مدتها داره بال بال میزنه ایمیل داری حالشو ندارم. lseeker برام کامنت گذاشته از اینکه وبلاگم به متروکه ای که فکر میکنم نیس لبخندی میزنم همزمان تیر دلم یادم میاره هنوز اینجاست و باید میزبان خوبی برا مهمون ناخونده درد دلم باشم!! گاهی به سرم میزنه اینجا رو به همه که نه به چند تایی از دوستام معرفی کنم اما وقتی یه نیگاه به پستای قبلی میندازم و میفهمم اینجا شده سفره خونه! منصرف می شم. lseeker بازم سوال پرسیده ! یاد اون روز می افتام. بیشتر به جلسه بازجویی و تفتیش عقاید میخورد تا به ...یه لیست کشویی از سوال تو ذهنم باز میشه کیه دختره پسره؟ lseeker یعنی چی ؟ آدرس وبلاگو ؟ چرا وب سایتشو نمی ده؟و.... بازم دلهره! چند وقتیه به زمین و زمان مشکوکم تو بيمارستان همش حس میکنم زیر نظرم یکی که مثه سایه دنبالمه!!! حراست بيمارستان منو یاد ساواک و اف بی ای و سیا و گوانتانامو میندازه و رد شدن از کنارش قلبمو برا ثانیه ای متوقف میکنه. به خودم میگم باید هوشمو بکار بگیرم و اگه چیزی هست کشف کنم نباید دچار توهم بشم. تو کلنجار رفتن با فکرامو درددلم ام که دیدن ایمیل مغزمو پاک میکنه. میخکوب می شم خدای من اصلا انتظار نداشتم. می گن بهترین اتفاقا زمانی می افته که انتظار نداری. اما این اتفاق خوبی نیس همه نقشه هامونقش براب کرد میخواستم vacation replay رو براش اکتیو کنم بعد جوابی که همه چی تموم شه. تصمیم مو گرفته م تصمیمی که به دزستی اون اطمینان دارم. صدای نفسام تو گوشم می پیچه بازم انبوهی از احساسات تب دار درونم فوران میکنه. عصبانیت دلخوری اشتیاق... دانلودش تموم شد میخونم روزنامه واری با عصبانیت وکم کم سرعتو می ارم پایین و بی اختیار اشکام جاری میشه .... نامشو خوندم دیگه از درد دلم خبری نیست ... تو میگفتی صدایم کن ز سوز سینه هر شب صدایت میزنم اما رسی آیا به دادم؟ تو اگر لب تر کنی آخ که پدرت محبوب شیرین ترین روزگار من بود میخواهم شهوت چشمانم سنگ محک ایمان دروغینت باشد و تنها لبهایم بی هیچ رقص اندامی تمام تنت را آغشته به گناهی لذت بار کند و بعد من میروم.حتی بدون ذره ای دلبستگی! و تو می مانی با حسرتی همیشگی و خاطره ی جسم شلاق خورده ای که دیگر در آغوش تو نخواهد گنجید... شک نکن *** یه چیزی تو گلوم قلمبه شده! نای نفس کشیدنم ندارم! وقتی رنگ چشمای تو روبرومه و میدونم که دووم دستای یخ من تو دستای گرم تو خیلی کمه! خیلی خسته ام... آنجا که چشمان مشتاقی برای انسان اشک می ریزد ..... حالا دیگر نه به سبز ایمان دارم *** سیب نارس سبزی که از هلال ماه چیده ام *** آنقدر در گفتن یک حرف حاشیه رفتم وبه جای نوشتن تنها یک کلمه گوشه ی دفتر خاطراتت بگذار فقط یک حرف حاشیه ای دیگر بزنم اگر خواستی بيائی گریه نکن مهربان من ماه لیمویی سکوت کرده است *** دیگر هیچ فرقی نمی کند *** داستان زندگیه من مثل داستان دختر کبریت فروشیه که تو شب عید کریسمس وقتی همه خوشحال و خندون داشتن واسه همدیگه هدیه میخریدن و تو خونه هاشون کنارشومینه گرم، میز رنگارنگ شام رو چیده بودن و صدای خنده هاشون فضا رو پر کرده بود، با حسرت به این همه خوشبختی نگاه میکرد و تو سرمای کشنده دونه دونه کبریت هاشو روشن میکرد که گرم شه و با به آتیش کشیدن هر کدوم از اونها تمام رویاهاشو تو شعله ی کوچیک اون میدید... ولی آخر قصه ی ما شبیه هم نیست! اونجا در حالیکه دخترک از سرما بدنش سست میشه و دیگه نایی واسه نفس کشیدن نداره فرشته ی مهربون میاد سراغشو روح اونو در آغوش میکشه و میبرش به سمت بهترینها ولی... من هرچی تو سرما منتظر فرشته شدم ازش خبری نشد، به جاش یه سگ هار و ولگرد به سمتم اومد و منکه حتی توان بلند شدن از جامو نداشتم با تمام ترسی که داشتم پیش خودم فکر کردم شاید اون ناجی من باشه و خودمو به آغوش اون سپردم و بعد اون... احساس کردم که یه هار شدم... همین...
چیزی شبیه دریا
چیزی شبیه آتش
شبیه آن چشمان تو
وقتی آهسته از لای سکوتی سبز نگاهم می کنی
واژه ای
کبوتری
دریایی
و یا شاید ستاره ی کوچک سبزی
درون من زاده می شود
واژه ای که احتمالا تمام پاییز تو را بابا صدا می کند
واژه ای ساده و آسوده
که پیله ی پروانگی اش را مو به مو برایت تعریف می کند
حالا بیا به دوشنبه ی من
کنار پنجره ای از اضطراب باران و خیابان
و زمستانی از کودک و کبوتر و برف
که نمی داند تکلیف این همه آدم برفی که در حوالی خوابش پرسه می نند چیست
یاد آن جمعه ی خلوت از جنس بوسه افتادم
همان جمعه
که آوازی سپید از آسمان بارید
می ترسم ، ستاره ی سبز من
از آدم برفی های عریان
که به نگاه معطر ما
حسودی می کنند
از سایه های بی پروا
حتی از پررنگی چای
و بی رنگی برف و ترانه
صدای گریه ی جوجه ای می اید
که رؤیای سه شنبه را
روی برف ها پیدا نمی کند
ساعتم قارقار می کند
کلاغ روی آنتن خانه ی همسایه
تیک تک سر می دهد
می ترسم
دیگر نگو چرا
شاید از نبودن کسی مثل تو
شاید از بودن تو
در آخرین دقیقه ی
علاقه و اقاقی
شاید از واژه ای که درونم زاده شده
می ترسم
با آن که می دانم
قد همان صبح جمعه ی آخر دی ماه
دوستم داری ...
تنها نمی خواهم جای مریم ، نم نم برایم
دستمال کاغذی و گل گاوزبان بیاوری
نمی خواهم دقیقه ای حتی
سکوت همرنگ چشم هایت را زرد بنویسم
من فکر می کنم
سبز و ستاره
در فهم هر باران ساده نیست
در فهم هر آسمان صاف علاقه هم نیست
مثل کوچه هایی که همیشه کوچک می مانند
مثل شکارچی دریا
که شبی در ساحل نشسته بود
و آبی هذیان می گفت
مثل یخچال که همیشه
بوی گل یخ می دهد
باورت می کنم
ایینه از سرم گذشته است
گمان می کنی بیهوده
این همه کلمه به هم می بافم ؟
و یا در چشم زمستان بیهوده
لنز سبز گذاشته ام ؟
باورت کرده ام
از همان ابتدای سلام
از همان ابتدای سکوت
حالا سایه در سایه
سطر به سطر
سال در سال
پشت پلک هر سه شنبه که باشی
دوستم داری
من چیزی شبیه آب کم دارم
مرا به دریای سبز می بری ؟
مرا به ساحل سیب ؟
دست های شرجی تو
شمالی ترین دقیقه ی دیروز
روی شانه ی من قد می کشید
و به دریا می رسید
هیچ فکر میکردی ته فنجان لب طلایی ام دریایی باشد
و هر روز کبوتری بال بسته
در ساحلش بنشیند و قهوه بنوشد
و تمام چهارشنبه سوری های دنیا
مثل همین شب نارس
آتشی در دل دریا روشن کند
و کنار آن بنشیند
و با کسی به لهجه ی انار تخته نرد بازی کند ؟
نگو که هیچ وجه مشترکی بین ایینه و کبوتر و دریا
نیست
تمام ایینه های دنیا به دریا می ریزند
و تمام کبوترهی دنیا ته دریا آشیانه می کنند
اگر باور نمی کنی
پنجره ی باران خورده ات را باز کن
چند سطر پس از باران
ببین خورشید در چه سکوت سبزی فرو رفته
گمان می کنم لای آخرین جمعه ی سال بارانی ام را جا
گذاشتم
پنجره ام را جا گذاشتم
و شانه ام را که دست های شرحی تو روی آن قد می کشید
کنار همین شمعدانی های شعر من بنشین
هیچ کس اندازه ی آسمان دروغ نمی گوید
هیچ بارانی پنج شنبه ی مرا
از عطر ارغوانیا یینه تر نکرده
تا چه رسد به خاطرات شرجی کنج دی ماه پارسال
حالا هرکس برای من مریم بیاورد
گهواره هم می آورد
هر کس انار بیاورد
ایوان پر از عطر پونه هم می آورد
هر کس دریا بیاورد
فنجان لب پریده هم می آورد
گمان می کنی چرا حوالی قنوت دست هایم را به آسمان
سپردم ؟
هیچ کس به من نگفته بود
خدا میان گهواره ی قمری هاست
بالای عقربه های اردیبهشت
بی باور شنیدم ، شمالی ترین دقیقه ی دیروز
خدا با لهجه ی یاس
مرا به نام کوچکم صدا می کرد
من رأس غروب هر اتفاق
پیاله ی آب پشت سر خورشید می ریزم
و خورشید تشنه
رأس طلوع هر واژه زلال از یینه ام می چکد
به خود خدا خراب تر از آنم
که کسی شمعدانی های شعرم را بچیند
و در یوان بن بست ماه بکارد
دلم حالا برای بوسه های شرجی ات تنگ شده
دوستت دارم
قدر رایحه ی خدا که لای چادر گل دار آسمان پیچیده
دوستت دارم
قد تمام لحظه های شمالی سالی که پشت ایینه جا
گذاشتم
سال و علاقه و اقاقی و کبوتر و ایینه
تحویل شدند
سیب و سبز و سکوت برایم بیاور
دلم به شدت درد می کنه نه می تونم تکون بخورم ونه بی حرکت باشم.این موقع شب مامان هم که خوابه. حتی نمی تونم براش ناز بیارم!. دلم حسابی میگیره خدایا شبای پیش تا حالم خوب بود لیاقت بیدار شدنو نداشتم. یا ایها المزمل قم الیل الا قلیلا.... احساس میکنم شرمنده ام.به خاطر اين سنگ لعنتي اين ماه واز دست دادم اونم به چه آسوني....به خاطر يه سنگ كليه به خاطر يه شن ريزه ازت دور شدم ازم دور شدي.....امشب هوا بدجوري سرد شده..... بخاری برقی رو میذارم کنار تخت و روشنش میکنم و سریع زیر پتو مچاله میشم. نور خیره کننده لامپای هالوژنیش آرومم میکنه.یکم بعد حالم بدتر وبدتر میشه. نه مثه اینکه چاره ای نیس. پا میشم تا یه آب جوش نباتی بخورم بلکه بهتر شم از کنار تلفن که رد میشدم به سرم زد حال زارمو بزنم تو وبلاگم .
دیر یا زود
بارانی ام را می پوشم
و به دیدن باران های تمام روزهای هفته از سال نیامده
می روم
به خاطر تو ، مخاطب
دیر یا زود
آسمان را جواب می کنم ، دریا راخراب
تو فقط لب تر کن
آه ، چه قدر خوبم من در این ساعت خوابیده
چه قدر خوبم
وقتی که می گویی
مراقب دختری که ته ایینه ات شاعر می شود باش
چه قدر خوبم
وقتی که هر چند بی برواز ، بی واژه ، بی اتفاق
اما هستی
سبز و ساده و آرام
می نشینی و از خورشید عریان دوشنبه ها حرف می زنی
که ترس از سفر کبودش می کند
و از هلال ماهی
که در ایینه ام کاشته ام
و ناشنیده می دانی
هر سال زمستان پر از عطر بابونه می شود
نگاهم می کنی
دهانم طعم آبی می گیرد
نگاهم می کنی
آسمان بنفش می شود
بنفشه می بارد
دریا طعم نارنج می گیرد
نارنجی می شود
نگاهم می کنی
ساعت بیدار می شود
عقربه ها راه می افتند
به هشتاد می رسند
نگاه تو روی نت سی قفل می کند
نگاه من کلید سل می شود
قفل را باز می کند
آه ، چه قدر خوبم
وقتی که بی برواز ، بی واژه ، بی اتفاق
اما هستی ....
کودکت را در آغوش خواهم گرفت، خواهمش بویید. کودک خوشبوی تو را!
کودکی که از آن من نیست!
خون توست که در رگهایش می گردد
اما من در گوش جانش زمزمه خواهم کرد تمام محبت ماندگارم را به تو:
«پدرت محبوب زیباترین روزهای زندگانی من است!»
یک بار تنها یک بار با تمام جانم می نوازمش، اما خواهد چشید طعم شیرین عشق مرا به تو...
-آن شکرینی که تو نخواستی حتی مزمزه اش کنی! نچشیدی!-
کودکت هر چند رنگ آن کسی را دارد که آغوش تو را از من ربود-آغوش تو را که از آن من بود- به ناحق از من ربود، برایم دوست داشتنی است.
شاید تو دوستش بداری...
شاید عزیزش بداری... من نیز!!!
کودکت در آن حس لطیف و خوشایند با تو بودن، در لحظه آرام آرامشت در« او» تراوید....
بعد رویید! و به زودی خندید...
اینک او را در دستانم می بینم، تو نمی دانی و نخواهی دانست.
یک روز او را در آغوش خواهم کشید، به جای تو خواهمش بویید و
«لبخند شیرینش را با بوسه خواهم چید»
هم طعم لبهای تو را... و رنگ گلخنده های تو را در جسم و جانم می ریزد.
به احساسش خواهم ریخت، که تو را دوست بدارد بی حد و نهایت...
با چشمانم به او خواهم گفت که نگاههای عاشق مرا، یک روز که تو نگاهش می کنی به تو هدیه دهد.
و بوسه های گرمم را هر گاه بوسیدیش!
که هرگزدر روزگار تنهایی و پیری تنهایت نگذارد، که بداند که تو کیستی!
که تنها یک بار به جای تو کودکت را بر قلبم بگذارم، و با یاد خوشت اشک بریزم.
کیست آن دخترکی که قلب و آغوش تو را از من خواهد ربود؟
کیست آن کودک نیامده ای که اینگونه می خواهمش... ؟ اینگونه می خوانمش:
«پدرت محبوب زیباترین لحظه های من بود...»
به تو !
آری خودت! خود تو
دانه اي از بذر محبت را
در كوله بارم به همراه دارم
به جستجوي صاحبدلي
از كوره راههاي غريب وناپيدا
تا شاهراههاي پر فريب وپر نگاه
ــ كه آلوده تزوير هاي هزار رنگ است
پيش از آنكه شهر
پلك بر هم گذارد
تمامي خانه ها را ، در مي كوبم
طالبي مي جويم
تشنه اي پر احساس
نازنين مردي
نجيبي
هيهات
غوغاي پر آشوب و بغض آلوده درون آدميان
چنان است ،كه گويي
هركس ، سهمگين ترين طوفانها را در سينه دارد
در چنين طوفان مهيبي
بذر خود را نمي توان كاشت
صاحبدلي كجاست
پارسا مردي ، شكيبايي
كه از تب وتاب و تنشهاي زمانه
در امان باشد
تا پاسداري دهد اين بذر بي ياور را
من بهترینم
بهترین کسی که می توانست دوستت داشته باشد
ده تا دوستت داشته باشد
همهء اعدادش را ببخشد
تا ده همیشه بیشترین باشد
کسی که
همهء بازی های کودکی اش را با تو قسمت کرد
کسی که عروسک هایش را داد
تا باران برای تو ببارد
و برنگشت به شهرش
تا تو
همیشه جلوی چشمهایش باشی
شک نکن
پرنده ها که می گذرند
سیب ها که به شکوفه می نشینند
اینها که می آیند
آنها که دوستت دارند
همه
روزی
جایی
مرا دیده اند.
زندگی به زحمتش می ارزد...
نه به صدا
نه به سکوت
صدایی که مرا با نام دیگری می خواند
و سکوتی سبز
که در آخرین شب پاییز
جا مانده است
آه ، دریچه ی آفتاب
کبوتران سوخته ات
بریده بریده
از آسمان می بارند
دلهره روی صورت من رنگ می بازد
دریا خاکستر می شود
رؤیاهایم بوی دود می گیرد
به یاد بیاور
گفته بودم
خیلی صبورم که هنوز هم
می نشینم
و از ته ایینه برایت انار می چینم
اما دیگر نه انار و علاقه
نه علاقه و اقاقی
نه پنج شنبه قد کشیده به سمت چراغ
نه روز به خیر و خداحافظ
خاموشت کرده ام
نام من پرنده شد و پرید
و نام تو ، ستاره ی سبز من
با خاکستر کبوتران سوخته
آهسته وزید
من آلوده بودم
آلوده ی جزر ومد صدایت
و تو برای دست کشیدن به پوست من
انگشت هایت را
گم کرده بودی
سه دقیقه از مرگ من گذشت
حالا اندامم را در ایینه غسل می دهم
و با هر چه بود و نبود این گنبد کبود ، بدرود
دختر بهار بودم...
چه شد که گرفتار خزان شدم؟...
سیمین تولدت مبارک
با طلوعی از باران و انار و لیمو
برای تو ، مخاطب سبز من
روی دوشنبه ات
جانماز ترمه ام را پهن می کنم
و تو نگاه می کنی
سبز سبز سبز می شوم
چای می آوری چای سبز
چای شرجی اواسط خاطره
چای مه کرده ی کبوتران شمال
تمام دیشب
قرار بود سر روی شانه ی هلال ماه بگذاری
و با صدای بلند سکوت کنی
تمام دیشب
داشتم آخرین دکمه ی پیراهن ماه را به شب می دوختم
تمام دیشب
نبودن تو را با چراغ می گفتم
تمام دیشب
هیچ کس صدای گریه ی باد را نشنید
آه ، ستاره ، ستاره ، ستاره
کاش اندازه ی یک سلام ساده
یک ایینه ی کوچک پیش پا افتاده
دوستم داشتی
اما مگر می شود
هیچ پنجره ای قبل از دیوار متولد نمی شود
هیچ مریم و اناری قبل از غروب
حالا می خواهم ابتدای هر اذان
برایت شعر اول وقت بگویم
برایت از دوشنبه های اتفاق
از عصر های مرده
از کبوتران سکوت علاقه
از کوچه های پر رنگ پر از طعم چای و خاطره
هیچ کس جز تو لای خواب باران
از این کوچه ی نارنجی
که ته بن بست آسمانش خانه ی من است
عبور نکرده
که رنگ نارنج و خاطره بگیرد
و تو یش تر از تمام کوچه های تنگ کاغذی
بن بستی
و دست های بن بست ساده ات
گاهی عجب اهل پرنده می شود
اهل پیله
اهل پروانه
دست هایت پیش از تولد باران
آسمانی شدند
دست هایت پیش از تولد سبز
نت های پر بسته ی کبوتران را می نواختند
و دست هایت
و دست هایت
که گفته ای نبید این دست ها را آزار داد
نباید بوسید
نباید عاشق بود
تو از هر آسمانی که گمان کنی
ابری تر و بلندتری
به ارتفاع که رسیدم یادم افتاد
که اتفاق حتی از پیاله ی آب هم می افتد
به ارتفاع که رسیدم
آسمان افتاد
تو به پیراهنم آمدی
ششمین روز هشتاد
از آخرین ایل غروب بود که
عاشق شدم...
شعر های حاشیه ای نوشتم !!!!
تا عاقبت در حاشیه چشم هایت افتادم
حالا که حاشیه نشینی را تجربه ميكنم
دوستت دارم
من همان جائی هستم که بودم
همان جائی که
رهايم کردی
...
همین دریایی که در حوض خانه ی همسایه است
دهانم طعم آبی گرفته
پاهایم جلبک بسته
و در دلم هزار ماهی بی نام و نشان آشیانه کرده
باز هم نیستی
غروب چهارشنبه
و کسی ناشناس واژه های علاقه را سر می برد
و کنج آواز مردگان می اندازد
نمی دانم
شاید آخر دنیاست
که عقربه ها به بن بست رسیده اند
کاش بیایی
سر بر شانه ات بگذارم
و عریان ترین حرف هایم را
شبیه هق هق پرنده های پر شکسته
یادت بیاورم
هیچ لازم نیست دلهره ی ایینه
از روییدن باد را به رخم بکشی
من آن قدر طعم گس ایینه را چشیده ام
که محرم ترین آشنای باران شده ام
آه ، عزیزم ، رایحه ات پیچیده
بگو کجای سه شنبه ای
هنوز اما خیلی صبورم
که می نشینم و از ته ایینه برایت انار می چینم
تا کی بگویم برگرد
و تو بادبادکی را که ته دریا به جلبک ها گیر کرده
بهانه بیاوری برای نیامدنت
اصلا بگذار طعم خاکستری شب رابچشم
بگذار آن قدر شبیه دریا شوم
که تو دیگر به چشم نیایی
بگذار بمیرم و
وقتی که آمدی
مرگ مرا به عنکبوتم تسلیت بگو ...
تمام مویه های ساکتم
شبیه چراغی که دست خورشید باشد
ناسروده می ماند
من طعم سبز را چشیده ام
به همین جرم زبانم را موریانه خورده است
حالا فکر می کنم
آب کدام دریا به دهان من رسیده
که ایینه شور نشانم می دهد
و تو این همه تلخی
می خوابم
دلم می خواهد
خواب هایم بوی کیوی های شمال را بدهد
دلم می خواهد همان واژه ی نارس
که تو را بابا صدا می کند
از خواب من کیوی بچیند
وتو سبز را کیوی بنامی
اما امان نمی دهد
این کابوس برهنه ی کبود
دلم می خواهد با هم به دریا برویم
تمام دریاهای دنیا به اندازه ی همان پیراهن آبی
که برای سفر کنار گذاشته ام
چشم انتظارند
باور کن هیچ اتفاقی نیفتاده
فقط بگو پاییز زرد نشود
کیوی ها هنوز کوچک اند
بگو
نمی دانم صدای من به سه شنبه ات می رسد
گفته بودی
بوی مریم برای رؤیاهایت رنگ می آورد
رؤیاهای رنگی ات حالا
کدام پیراهن زنانه را معطر می کند ؟
آه ... بوی آواز می اید
من به رو به سمت نقطه چین
آوازی شده ام از دهان سیب
دیروز صدقه دادم
به نیت قاصدکی که هر شب یک تخم مرغ شانسی در کفش من می گذاشت
و میان تمام تخم مرغ ها جوجه های سبز قمری بود
تو که می دانی چه می گویم
باور کن تیله وتخم مرغ شانسی و تاری که عنکبوتم می نوازد
تمام رؤیاهای بی رنگ من است
دیگر چه بگویم ؟
برای ایینه نگاه قدیمی ترین واژه ی سرودن است
حرف تازه ای نیست
برگرد ، کمی از سه شنبه بیرون بیا
کمی سراغ عاطفه ات را از سیب بگیر
در دستانم
خطی نیست
نه خطی که طول عمرم را نشان دهد
نه خطی که آینده ام را بگوید
ونه خطی که مرا به کسی برساند
من
تمام خطوط دنیا را
در چشمانم پنهان کرده ا م
تا از نگاه متعجب کف بین ها
دلم خنک شود
شب نقره ای
و من رنگ چشم های تو
حالا خورشید به سطر آخر رسیده
دیگر چشم هیچ درختی نمی بیند اگر سبز دروغ بگویی
دیگر هیچ بارانی نیمه های شب را تر نمی کند
اگر دل تنگ کوچه ها را ورق بزنی
کجایی که ببینی این دخترک کوچک ساده
می خواست آسمانش را با تو قسمت کند ؟
آه ... چه قدر کسالت آور است
سرفه های باد در دهان پنجره
نه این که فکر کنی سطر اول این شب بارانی
تب پاییز مرا گرفته و هذیان بوی زیتون پرورده می دهد نه ، فقط کسالت باد
صدای پنجره ی کوچکم را دورگه کرده
یادش به خیر ، آن روز بی همزاد
که کبوتری روی آخرین دقیقه ی جمعه من نشست
و سراغ مضراب دریا را گرفت
یاد دست های تو افتادم که بی مضراب چه زیبا موج می زدی
پس از آن روز بی همزاد
که تو را اواسط سطر سکوتش جا گذاشتم
تمام شنبه های بلوطی رنگ منتظر کسی بودم
کسی که تویی ، تویی که هیچ کس نبودی
سکوت مرطوبی در گلوی من گیر کرده
تو حرف بزن
با کلماتی از جنس باورهای من
حرف بزن
نگذار نهال تنهایی من بزرگ شود
آن قدر بزرگ که تمام شاخه هایش را کبوتر و کلمه بگیرد
کجا رفت آن میم که به پرنده ی نام من می چسباندی
و پرنده ی مال آسمان تو می شد ؟
اگر می توانستم در این دقیقه ی شب گریه کنم
سکوت همرنگ چشم هایت را می شکستم
و تن سکوت ماندگار سیاه می کردم
کاش جای دوستت دارم ها اسیر گورکن ها می شدم
ولی نه
تو باور نکن ، من و پنجره و شب و سکوت
تب سبزی داریم
تو باور نکن
آسمان قد پیاله باشد یا دریا
حتی اگر پشت در خانه ات یک جفت کفش زنانه هم ببینم
نمی پرسم دستان چه کسی برایت
یاس و انار و کبوتر آورده بود
می روم حوالی علاقه ی خلوت آن سال ها
می روم دنبال کسی که با من تا نور می اید
با من تا ستاره
با من تا دربند ، تا دریا
می روم و دیگر نمی پرسم
سهم من از این همه سبز که سرودم چیست
حالا می توانم لباس های سبزم رابیرون بیاورم
و سیاه بپوشم
می توانم تمام ستاره های سبز را با تفنگ ساچمه ای هدف بگیرم
دیگر نه رد پای پروانه را دنبال می کنم
نه رنگین کمان را
همه چیز مال خودت
سه شنبه و دی و انار و کلمه
برای سه شنبه انار دانه کن
تمام روزهای باران را از آستین آسمانت خشک کن
نام مرا هم در کوچه ای بن بست تنها بکار و برو
حالا یک فنجان قهوه برای خودت بریز
نه انگار صدای گریه ای غریب
از قصه های سفید دختری
ایینه ات را خاموش می کند
تو قهوه ات را بنوش
| Design By : Night Melody |
درون چشمان خیس یکدیگر
وغبار اِسممان را به خاک خواهیم سپرد
درپایان شناسنامه های هم....
